“สิ่งใดที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัวเรา สิ่งนั้นดีเสมอ”
posted on 28 May 2012 21:04 by ruk21us in POEM
โดยส่วนตัว ช่วงที่ผ่านมาตลอด ๒ ปีนี้มีอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไปในชีวิตและได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน ได้รู้จักความโง่เขลา ความบ้าบอ ไปจนถึงการที่จะรักษาความเป็นตัวของตัวเองโดยไม่จบไปกับสิ่งแวดล้อมรอบตัว
จากที่แคบไปสู่โลกกว้าง และจากโลกกว้างกลับมาสู่แผ่นดินแห่งคำมั่นสัญญา...นี่ล่ะคือชีวิตของฉัน
เคยเขียนไว้ว่า “หากเปลี่ยนผันไปตามกาลเวลา แล้วจะเป็นฟากฟ้าที่เที่ยงแท้ได้อย่างไร”
ถึงตอนนี้ ณ วินาทีนี้ ก็ได้เข้าใจแล้วว่า แม้เราจะไม่ได้สูงส่งถึงขนาดนั้น แต่ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงและความโหดร้ายของสิ่งแวดล้อมที่เราอยู่ “เราก็ยังคงความเป็นตัวของเราเองไว้ได้”
จริงอยู่ที่อาจมีบ่อยครั้งที่คนเราอาจน้อยใจในรูปร่างหน้าตา
จริงอยู่ที่มีบางครั้งที่คนเราอาจน้อยใจในทรัพย์สินมีค่า
จริงอยู่ที่บางครั้งคนเราก็พาลเศร้าไปกับความโง่เขลาที่ตนเองเป็นอยู่ตลอดเวลา
แต่แม้จะเป็นอย่างนั้นก็ยังอยากที่จะมีชีวิตอยู่ให้ดี
อยากจะเงยหน้ามองฟ้าได้อย่างไม่ละอาย และก้มหน้ามองลงดินอย่างไม่ขวยเขิน
มันอาจจะมีบ้างที่รู้สึกว่าทางข้างหน้าช่างมืดมัว และอีกหลายครั้งที่เหนื่อยใจจนน้ำตาไหล แต่แม้จะเป็นแบบนั้น ต่อให้ตีโพยตีพายริษยาใครเท่าไหร่ “ความจริงก็คือความจริง”
ความจริงที่พวกเรา ที่มนุษย์ทุกคนต้องพานพบ
ไม่ต้องการที่จะปลอบใจตัวเองว่า
โลกใบนี้มีคนที่จนกว่าเรา
หน้าตาไม่น่ามองยิ่งกว่าเรา
โง่เขลาเสียยิ่งกว่าเรา
ไร้โอกาสเสียยิ่งกว่าเรา
แต่การคิดแบบนั้นจะทำให้ “เราอ่อนแอลง”
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นแค่การเอาตัวเองไปเทียบกับคนๆอื่น กับสิ่งๆอื่น กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามองเพื่อยกตัวเองให้สูง
ตัวเราที่คิดแบบนั้นช่างน่าสมเพชและอ่อนแอไม่ใช่หรือ?
อยากจะคิดใหม่
อยากจะมองโลกใบนี้
อยากจะมองตนเอง
ตัวเราน่ะ “แม้ไม่มีใครชื่นชม ก็ยังหายใจได้อยู่”
ยังหายใจได้
ยังยิ้มได้
ยังเขียนหนังสือ
ยังพูดจา
ยังกล้าที่จะยืนหยัดในความเป็นตัวของตัวเอง
แม้จะโง่เขลาในสายตาของใคร แต่ว่า...
“ฉันเลือกที่จะเป็นเช่นนี้” และ “จะเป็นไปจนวันตาย”
เราคงไม่อาจวอนขอให้ใคร
รักเรา
พอใจเรา
ปลื้มกับตัวเรา
เพราะคนเหล่านั้นก็มีชีวิตและอัตตาของพวกเขาเอง
แต่ท่ามกลางโลกที่เป็นสีเทาอึมครึม และโศกเศร้าใบนี้
มีคนที่เรารัก
มีเพื่อนที่รักเราโดยไม่มีข้อแม้ในตัวเรา
มีครอบครัวที่พร้อมจะยืนอยู่ข้างๆเรา
แม้จะมีปากเสียง รำคาญ หรือโกรธเคือง
แต่ชีวิตของเราทุกคน...มีพวกเขาอยู่ด้วยเสมอ
ต่อให้ใครด่าว่าหรือนินทาเราอย่างไร คนเหล่านี้ที่รักเราและภูมิใจในตัวเรา... ก็ไม่เคยเปลี่ยนไป
หากคิดได้ดังนี้แล้ว สิ่งที่ประกอบเป็นตัวเรา
ความคิดของเรา
หน้าตาของเรา
นิสัยของเรา
ทัศนคติของเรา
ความเชื่อของเรา
บุคลิกลักษณะของเรา
เพื่อนและครอบครัวของเรา
“ทุกสิ่งที่ประกอบกันนั้น...ช่างสวยงาม”
.......................
................
.....
วันนี้ฉันอาจไม่ได้ดีพร้อม ไม่ได้เลิศเลอ และอาจผิดหวังไม่ว่ากับความรักที่ห่างไกล หรือมิตรภาพที่แตกสลายในอดีต ทั้งความฝันที่สูญหายหรือทางเดินที่ต้องแปรเปลี่ยน
แต่ฉัน...มีความเชื่อ
สัญญาในวันวานจะรักษาไว้
สิ่งใดที่ประกอบเป็นตัวฉันทั้งอดีตหรือปัจจุบันจะยังคงมั่น
ไม่เสียใจที่เป็นตนเอง
ไม่เสียใจที่เลือกทางเดินของตัวเอง
แม้ใครจะโยนสิ่งเลวร้ายมาให้ หรือมีเพียงความจอมปลอมของความไม่หวังดีใดๆ
ฉันจะยังมีชีวิตอยู่
ฉันจะยังยิ้มได้
ฉัน...จะยังมีความสุขกับตัวฉัน
ท้ายที่สุด...
ขอให้ความรู้สึกและ บางสิ่งบางอย่างในตัวอักษรเหล่านี้สื่อถึงใครหลายๆคน หากพบเจอใครที่ถูกด่าว่าหรือโศกเศร้ากับการเป็นตัวของตัวเอง เสียใจกับอดีต หรือเสียดายวันวานของเธอ ฉันก็อยากจะกอดเธอไว้ และบอกกับเธอว่า
“สิ่งใดที่ประกอบขึ้นมาเป็นตัวเธอนั้น จะดีงามและงดงามเสมอไป”
ปล. สุขภาพจิตอาจย่ำแย่ แต่ยังยิ้มได้นะเจ้าคะ!!!!