WELCOME TO MY WORLD

Theme ของบล็อคนี้คือ WELCOME TO MY WORLD ถ้าท่านหลงเข้ามา มันก็ไม่มีอะไรนอกจากเรื่องบ้าๆส่วนตัวของเจ้าของบล็อคค่ะ

เขียนเอนทรี่นี้เพื่อเล่าเรื่องเรียนและชีวิตที่กำลังจิตตกเต็มขั้น  จะบ่นไปเรื่อยๆ ขออภัยถ้างงนะคะ

อย่างที่เคยว่าไว้ว่าตอนนี้อยู่ฝรั่งเศส กำลังเรียน LLM. ภาษาอังกฤษ ค่ะ ตอนมาก็เดินเรื่องเองมาตลอด สนุกสนานกับการวิ่งเต้น ประสบปัญหาเกือบถูกโกง ถูกตำรวจปรับ ดิ้นรนต่อวีซ่า  หาที่ซุกหัวนอน  การเรียนตกต่ำ เรียกได้ว่าสามสี่เดือนที่ผ่านมานี่ จะจำไปจนวันตายเชียวล่ะ  และแน่นอน อีกสามสี่เดือนต่อจากนี้ก็คงไม่ต่างกัน    แถมที่สำคัญ โรคคิดถึงบ้าน

ว่าด้วยเรื่องโรคคิดถึงบ้านนี่  เราค่อนข้างจะหายเร็วกว่าคนอื่น ขอบคุณวิทยาการปัจจุบันที่มีอินเตอร์แนท เลยใช้เวปแคมคุยกับที่บ้านได้ และได้เข้าเวบบอร์ดต่างๆคลายเครียด  แถมดันมีเวลาไปแต่งฟิคเรื่องยาวอีกนะ ( หัวเราะ )  นอกเรื่องหน่อย ใครจะว่าบ้าก็ได้ แต่การแต่งฟิคนี่ถือเป็นการคลายเครียดค่ะ ไม่งั้นท่าจะบ้าไปนานแล้ว จับเจ่าอยู่ในหอ นั่งอยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้    

มาว่ากันเรื่องเรียนดีกว่า  

ระหว่างจิตตกเพราะนั่งรอเกรดอยู่เป็นอาทิตย์ ในที่สุดมันก็ออก เป็นยังไงน่ะเรอะ เลวมากค่ะ  ถ้าเทียบกับมาตรฐานของตัวเองจากเมืองไทย ที่ตัวเองมักจะเป็นที่หนึ่งในทุกอย่างเสมอน่ะนะ ( อย่าเข้าใจผิด เราไม่ได้ยอตัวเองค่ะ เพียงแต่ต้องการบอกว่าใครคิดว่าตัวเองแน่ แต่พอออกสู่โลกกว้าง เราก็จะได้รู้ว่า ตัวเราก็ไม่ได้เก่งสักเท่าไหร่หรอกน่า อย่ากำแหงนัก )  โลกนี้กว้าง และฟ้านี้ก็กว้างใหญ่ไพศาลนัก   แม้จะเชื่อมั่นตนเองเพียงใด แต่บางเวลา เราก็ต้องยอมรับตัวเองเช่นกัน

  แต่....

พอเอาคะแนนมาทียบกับเพื่อนที่ภาษาอังกฤษดีกว่าเรามากๆ  มันดันพอฟัดพอเหวี่ยงกัน   แถมคนที่ได้คะแนนท้อปก็ดันเป็นคนอเมริกัน  ซึ่งก็พูดอังกฤษ สบายอยู่แล้ว  ตอนนี้เลยนั่งเก๊กซิมว่า ดูท่า " ภาษา" นี่ล่ะที่เป็นปัญหา ด้านความรู้ เราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขา  แต่.....ไอ้ค่าเฉลี่ย 12.7 /20  ( ประเทศฝรั่งเศสทุกวิชาเต็มที่ 20 ไม่ใช่คิดจาก 100 เหมือนบ้านเรา ) มันก็ทำใจลำบากอยู่  แม้ที่หนึ่งของห้องจะได้แค่ 14.8/20 ก็เถอะนะ       ก็เลยคิดว่า คนไทยไม่ได้โง่นา  เพียงแต่พวกเราต้องใช้ความพยายามมากกว่าคนต่างชาติหลายๆเท่า

ที่น่าตลกสุดๆคือ....เรามีวิชาที่ตัวเองคะแนนพุ่งเกินชาวบ้านด้วย ไม่น่าเชื่อ  แล้วดันเป็นวิชาที่ตัวเองไม่ค่อนจะใฝ่ฝันอีกต่างหาก...ไอ้วิชากฎหมายรัฐธรรมนูญและกฎหมายปกครอง นี่น่ะนะ  ดูท่าจะต้องพิจารณาเปลี่ยนสาขาจริงๆแล้วกระมังเรา    เฮ้อ.....

แต่ไอ้คะแนนนี่ กว่าจะได้มาก็แทบกระอักเลือดนะ ลอกเลคเชอร์ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เปิดดิก  นอนวันละ สี่ห้าชั่วโมง ท่องศัพท์อีก  ดังนั้น  อย่างว่านั่นล่ะ เพื่อปีนให้เท่าเขา ก็ต้องพยายามให้มากกว่า เทอมนี้คาดว่าจะต้องพยายามหนักกว่าเดิม ( เพื่ออะไรน่ะเรอะ )  ก็เพื่อให้ได้ดีกว่าเขาบ้างน่ะสิคะ

อาการเครียดต่อไปคือเรื่อง เรียนต่อ  เก็บข้าวของหนีไปสกอตแลนด์ซะดีมั้ยนี่    แต่วันพฤหัสนี้ก็นัดคุยกับอาจารย์เรื่องเรียนต่อไว้ด้วย ปริญญาโทภาษาฝรั่งเศส.....จะรอดมั้ยนี่   ไม่แคล้วอาจารย์คงโน้มน้าวให้เลิกล้มความตั้งใจแหงแซะ  เอาวะ ลองดูซักตั้ง   ขอเตือนสำหรับคนที่ต้องการเรียนต่อแบบช่วยเหลือตนเอง " ความหน้าด้าน" คือสิ่งที่คุณต้องมี ถ้ารอความช่วยเหลือล่ะก็  จะถูกทิ้งนะคะ   ส่วนวันพฤหัสนี้จะดีจะเลว ค่อยมาว่ากันอีกที

ยังไม่หมด

เรื่องเครียดเรื่องต่อไปน่ะรึ  " ปัญหาที่ซุกหัวนอน" สิ้นมิถุนายนนี้จะไปอยู่ไหนหว่าเรา  ถ้าต่อสัญญาไม่ได้ ไม่แคล้วระเห็จอีกรอบ  แถมพัวพันกับเรื่องเรียนและเรื่องเงิน โอ้ ชีวิต....การเอาชีวิตรอดโดยลำพังนี่มันไม่ง่ายเลยนะ หึๆ    แถมฟังภาษาฝรั่งเศสงูๆปลาๆแบบนี้  ท่าจะสนุกพิลึก 

คงแปลกใจว่า เราท่าจะบ้า บอกว่าเครียด แต่ดันพูดจาราวกับกำลังเล่นเกม   ก็นะคะ  บางทีถึงจะเครียด แต่ในมุมกลับ มันก็เป็นเรื่องท้าทายชีวิต   หากผ่านมันไปได้  เราจะเติบโตขึ้น    

ว่างมาหนึ่งเดือน อาทิตย์นี้จะไปเรียนแบบเต็มที่แล้ว  บอกได้แต่ว่างานนี้ลุยอย่างเดียว ไม่อยากแพ้ แต่ก็แพ้ไปยกแรกแล้ว ยกที่สองที่สาม ก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า ขึ้นชกให้เต็มภาคภูมิล่ะค่ะ  

เราจะพยายามใช้ ความคิดถึง และความรัก เป็นแรงใจต่อไป......

คิดถึงบ้าน  คิดถึงครอบครัว 

คิดถึงสตรีวัดอัปสรสวรรค์  โรงเรียนมัธยมแสนรักในความทรงจำ

คิดถึงศิลปากร มหาวิทยาลัยแห่งแรกที่ประสิทธิประสาทวิชาให้  ปริญญาใบแรกในชีวิต

คิดถึงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยแห่งที่สาม แต่เป็นที่ๆให้ความรู้ด้านกฎหมาย

และแน่นอน  คิดถึงประเทศไทย  บ้านเกิดเรือนตายแห่งเดียวของฉัน

มีเพลงเก่าว่า  " ทรุดกายลงจูบดินไม่ถวิลอายใคร"  ตอนนี้....เราเข้าใจความหมาย และความรู้สึกนั่นแล้วค่ะ