WELCOME TO MY WORLD

Don't love me .

ไม่ต้องเห็นฉันในสายตา

ไม่ต้องแลมองหาแม้ในความฝัน

                เช้าวันนี้ก็เฉกเช่นทุกวัน แสงแดดค่อยสาดส่องพร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของบรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์หลังใหญ่  เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังสะบัดดาบฝึกซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ภายในสวนภายในคฤหาสน์ของครอบครัว ไม่แม้แต่จะให้ความสนใจกับเสียง หรือความเอะอะรอบตัว สำหรับเขา นี่ก็เป็นแค่เช้าวันใหม่ที่น่าเบื่อหน่ายอีกวัน วันที่คงจะผ่ายเลยไปอย่างเชื่องช้าและน่ารำคาญ จะมีอะไรผ่านไปอย่างนั้นหรือ จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างรึเปล่า

เหี่ยวเฉาเหมือนดอกไม้ประดับหลุมศพ

ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ไม่มีสิ่งใดตายลง

 " งานเลี้ยงบ้าบอ! " เด็กหนุ่มผมสีเงินสบถอย่างรำคาญ เมื่อคิดว่าจะต้องเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไปเยือนคฤหาสน์ตระกูลมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งแผ่นดินอิตาลี จะมีอะไรนอกจากการแนะนำตัว และสวมหน้ากากโอภาปราศรัยเข้าหากัน  ชีวิตที่เป็นแบบนั้น อนาคตที่เป็นแบบนั้น

นี่ฉัน

จะกวัดแกว่งดาบเพื่ออะไรกัน

" บัดซบ!" ว่าพลางแทงดาบสุดท้ายปักกลางต้นไม้ใหญ่ และทันใดที่หันหลังให้ ไม้นั้นก็กลับถูกผ่าเป็นสองซีกโดยพลัน หากดูจากฝีมือควรนับว่าเยี่ยมยอดสำหรับเด็กหนุ่มอายุอานามเพียง 15-16 ปี  แต่กับความพอใจของเจ้าตัวนั้น....ไม่เคยมีวันใดที่จะนึกพอใจกับตนเอง  วิถีชีวิตของตนเอง  ฟาดฟันมานักต่อนัก ไล่ล่าทำร้ายอย่างบ้าคลั่ง ตามหาเพลงดาบที่มาดหมาย แต่กลับ....ว่างเปล่า

โลกที่ไร้สาระ

ผู้คนที่โง่เง่าโสมม

" ต้องไปแล้วสินะ" พึมพำกับตนเองแบบนั้น พลางเก็บดาบเข้าฝัก แทนที่จะต้องไปปั้นหน้าเสแสร้างแบบนั้น มิสู้เอาเวลามาฝึกฝนจะดีกว่ารึ หากไม่ติดว่าเป็นช่วงที่โรงเรียนปิดภาคเรียน เขาจะรีบหนีไปให้ไกลแสนไกล เหนือจรดใต้ ตะวันออกจรดตะวันออก ไม่มีที่ใดที่จะขวางเพลงดาบของเขาได้หรอก  

" ทุเรศเป็นบ้า" บอกไปแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ต้องตัดใจหยิบเสื้อสูทที่กองอยู่กับพื้นหญ้าขึ้นสวมก่อนจะเดินไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นบิดา

" เรียบร้อยแล้วพ่อ! " เสียงห้าวตะโกนบอกก่อนจะเดินออกจากบริเวณสวน ไปขึ้นรถด้วยทีท่าเย็นชาอย่างไม่คิดปกปิดความไม่พอใจของตน          แม้จะสวมใส่เสื้อสูทราคาแพง หากแต่กิริยาอาการนั้นไม่อาจบ่งบอกได้ว่าเป็นคุณหนูจากตระกูลผู้ดีเลยแม้แต่น้อย ชายวัยกลางคนในชุทสูทสีดำสนิทเหลือบมองสภาพลูกชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจยิ่งนัก  

" ดูพูดจาเข้า  อย่าได้ไปพูดแบบนี้ต่อหน้าวองโกเล่ล่ะ ยังไงก็ต้องให้เกียรติทางนั้น" ผู้ที่ถูกเรียกเป็นบิดาเอ่ยเตือนขณะรถลีมูซีนกำลังเคลื่อนออกจากตัวคฤหาสน์  หากแต่ลูกชายเพียงคนเดียวของเขากลับฉีกยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

" ถ้าทนกันไม่ได้ จะได้ไม่ต้องเสนอหน้าไปอีกไงล่ะ" คำตอบง่ายและชัดเจน จนคู่สนทนาที่มีสายเลือดเดียวกันเพียงคนเดียวต้องถอนใจและส่ายหน้าหนี  นับแต่ที่สูญเสียภรรยารักไป  เขาก็ตั้งใจว่าจะเลี้ยงดูลูกชายอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง และแม้จะได้ชื่อว่าเป็นผู้สืบทอดตระกูลมาเฟีย แต่ก็จะไม่ให้น้อยหน้าใคร หรือเสียศักดิ์ศรี หากแต่ดูเหมือนยิ่งนานวัน สิ่งที่หมายมั่นปั้นมือจะหยิบยื่นให้ กลับยิ่งถูกปฏิเสธ   

" กับนายน้อยวองโกเล่ ก็ต้องระวังคำพูดคำจาล่ะ ถือซะว่าไว้หน้าครอบครัวเราบ้างละกัน..สควอโล่" ชายผู้บิดาเอ่ยเตือนอย่างระอาใจอีกครั้ง พร้อมกับเรียกขานชื่อลูกชาย   แต่ก็เป็นดั่งคาด เด็กหนุ่มไม่เพียงไม่รับฟัง กลับนั่งนิ่งเหม่อออกไปนอกรถ ทั้งที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ก็ไม่อาจคาดคิดความในใจได้ถูกเลยสักนิด

คิดอะไรอยู่

มุ่งหวังอะไรอยู่

รอคอยอะไรอยู่

" จะทำอะไรก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ก็อยากให้คำนึงถึงอนาคตด้วย ตระกูลเราเป็นบอร์ดี้การ์ดอาชีพ   บอร์ดี้การ์ดอาชีพในโลกมืด ลูกก็รู้ดีอยู่ว่ามีไว้ทำไม" ชายผู้เป็นบิดายังคงพูดต่อไป  

" ฆ่าคนไงล่ะ" เด็กหนุ่มตอบแน่นอนว่านั่นคือสิ่งที่เขาคาดคิด

" งั้น...ฆ่าเพื่อใครล่ะ" คำถามย้ำอีกคำถาม

" เพื่อเงินไงล่ะ ใครจ้างมา....ก็ทำซะสิ " รอยแสยะยิ้มกว้าง ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากสิ่งที่เคยแลเห็น ศักดิ์ศรีงั้นรึ ความเชื่องั้นรึ ของแบบนั้น......   " พ่อน่ะ ขายทุกอย่างให้เงินไปแล้วไมใช่รึ "

"  สควอโล่! "

" อย่ามาพูดให้ขำดีกว่า วองโกเล่ก็คือลูกค้ารายใหญ่ สั่งฆ่า ทำลาย นั่นก็คือสิ่งที่พ่อทำไม่ใช่รึไงกัน! น่ารำคาญเป็นบ้า!" เด็กหนุ่มตะโกนแผดเสียง     หงุดหงิดที่คนตรงหน้าพยายามเจ้ากี้เจ้าการเข้ามาสั่งสอน คนที่แม้แต่ศักดิ์ศรีของตนเองยังขายทิ้งเป็นหนอนเน่าสกปรก จะมาถามทำไมว่าลงมือฆ่าคนเพื่อใคร  

" ลูกคิดแบบนี้ไม่ได้นะ!" อีกฝ่ายแผดเสียงขึ้นบ้าง

" จะคิดแบบนี้แล้วจะทำไม รู้ไว้ด้วยว่า  ฉันน่ะไม่ฟังคำพูดของคนสัปรับไร้เกียรติหรอกนะ!"  ว่าแล้วทันใดนั้นเด็กหนุ่มตัดสินใจทำเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ประตูรถถูกผลักออกทันควัน ตามด้วยร่างของเด็กหนุ่มผมเงินที่กระโจนออกจากรถที่กำลังวิ่งไปตามทางในชนบทด้วยความเร็ว  ร่างนั้นขดตัวกลิ้งไปกับพื้นเพื่อลดแรงกระแทก และบาดเจ็บ  จวบจนอาการสะเทือนหยุดลงจึงค่อยขยับกายอีกครั้ง

" น่ารำคาญ!"  ใช่ ช่างน่ารำคาญ ใครกันที่เป็นแบบนั้น ตัวเขา พ่อ ครอบครัว วองโกเล่  มาเฟีย อะไรกันล่ะที่น่ารำคาญ  โลกบ้าบอใบนี้..ช่างน่าขยะแขยงเสียเต็มประดา

ฉันน่ะ

รอคอยอะไรอยู่

จบตอน

XS เรื่องแรก จะหมู่หรือจ่า จะเป็นหรือตาย นี่คือตอนบทนำน่ะทุกท่าน แนวเรื่องก็สไตล์นี้ล่ะ สควอโล่กับแซนซัสสมัยยังเพิ่งเริ่มรู้จักกัน กับหนทางสู่เทพกระบี่ของหนุ่มน้อย    สั้นไปนิด เพื่อความปลอดภัย คิดเห็นเช่นไรบอกด้วยนะเจ้าคะ

edit @ 9 Jul 2008 22:03:10 by ruk21us