WELCOME TO MY WORLD

ตอน นัดเดท

พล็อตจากตอนพิซซ่า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคราวนี้ เคทาโร่ กับไคโด

วางแผนนัดมาริ กับ ยูกะ ไปเดทอีกครั้ง

แม้คราวนี้จะไม่มีใครแพร่เชื้อหวัดหรือติดหวัด

แต่....มีคนลืมของค่ะ

แบบนี้ ทาคุมิกับคิบะ ก็เลยต้องไป ส่งของน่ะสิ !

( เหตุการณ์นี้เกิดก่อนที่มาริจะถูกซาวาดะอัดกระแทกพื้นตายนะจ๊ะ และก็ก่อนที่ทาคุมิจะรู้ว่าคิบะเป็นอัลเฟน็อกซ์ด้วย)

ร้านซักรีด คิคุจิ ( คืนก่อน )

หากเป็นวันปกติ เวลาประมาณ 2 ทุ่มแบบนี้สมาชิกในร้านซักรีดคิคุจิ

อย่างเคทาโร่กับทาคุมิคงกำลังรีดผ้า ส่วนมาริกับคุซากะก็คงกำลัง

นั่งพับผ้าบรรจุลงห่อพลาสติก

เตรียมไปส่งให้ลูกค้าในวันรุ่งขึ้น แต่วันนี้...ไม่ใช่

เป็นคุซากะกับทาคุมิที่กำลังรีดเสื้ออยู่ และมีแต่มาริที่นั่งพับเสื้อ

“ มาริจัง ผมของชั้นน่ะดีแล้วยังอ่ะ แบบนี้คุณยูกะต้องชอบแน่เลยใช่มะ” เคทาโร่นั่งยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่หน้ากระจกคนเดียว ในขณะที่มารินั่งปั้นหน้าเซ็ง

ก็แน่ล่ะ เพื่อความรักของเคทาโร่ เธออุตส่าห์ยอมตกลงไปเดทเป็นเพื่อน

ก็เคทาโร่ดันอ้างว่า คุณโอซาดะ ยูกะน่ะ

ยังไงคงไม่ยอมไปกับเขาสองต่อสองแน่

แต่ถ้ามีเพื่อนผู้หญิงอย่างมาริไปด้วย เธอก็จะยอมไป

แม้จะสนับสนุนความรักของเคทาโร่

แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าจะถูกดัดหลังอย่างคราวที่แล้วรึเปล่า

“ นี่นาย! คงไม่ได้หลอกชั้นอีกใช่ไหม

นายไคโดนั่นคงไม่ได้สัญญาว่าจะพาคุณโอซาดะมา แลกกับที่นายพาชั้นไปหาหมอนั่นหรอกนะ! ” คำพูดของมาริจี้ใจดำเข้าอย่างจัง จนเคทาโร่ผงะ

“ ไม่หรอกน่ามาริจัง” ยิ้มแหย๋ๆของเคทาโร่ ทำให้มาริชักสงสัย

แต่พอเห็นคุซากะคุงมองมาอย่างสงสัย

เธอถึงหยุดปากสนิท หากคุซากะรู้เรื่องคราวที่แล้ว มีหวังเคทาโร่เละแน่ๆ

“ แล้วทาคุมิล่ะ คิดว่าที่เคทาโร่พูดน่ะจริงมั้ย” มาริหันไปถามความเห็นทาคุมิ

ที่กำลังง่วนกับการรีดผ้า แน่ล่ะ

เจ้าบ้าคุซากะดันมาหยามได้ว่าเขาน่ะ ห่วย! เป็นไอ้บ้าที่รีดผ้าไม่เรียบ!

แล้วตอนนี้มันก็กำลังรีดโชอยู่อีกต่างหาก

“ ชั้นก็บอกแล้วว่าให้เลิกๆคบหล่อนไปซะ อย่างนายน่ะ!” ทาคุมิตวาด

ก็แน่ล่ะ เจ้าเคทาโร่ ชอบใครไม่ชอบดันไปชอบอัลเฟน็อกซ์

แม้จะเป็นอัลเฟน็กซ์ดีๆแบบ โอซาดะ ยูกะ ก็เถอะ

แต่เจ้าหมอนี่จะรับได้เรอะ ถ้าวันไหนรู้ความจริง

อาจต้องมาเสียใจภายหลังก็ได้ สู้ตัดใจซะตั้งแต่ตอนนี้น่าจะดีกว่า

“ อย่ามาพูดบ้าๆนะ ชั้นจะชอบใครเกี่ยวอะไรกับทัคคุงด้วยล่ะ” เคทาโร่โต้ขึ้น

“ ชั้นก็บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าหล่อนน่ะไม่เหมาะสมกับแก” ทาคุมิพูดต่อ

เล่นเอามาริฟิวส์ขาด โยนเสื้อที่กำลังจะใส่ถุงไปฟาดหัวทาคุมิพอดี

“ อะไรกันเล่าเธอน่ะ!” 

“ ก็ทาคุมิไม่ดีนี่นา นายมีสิทธิอะไรไปขวางทางรักคนอื่นเขา ดีล่ะแบบนี้ชั้นนี่ล่ะที่จะช่วยให้ความรักของเคทาโร่กับคุณโอซาดะ

เบ่งบานพรุ่งนี้ให้ได้ ด้วยข้าวกล่องคู่รัก สูตรโซโนดะ มาริ ” มาริจังประกาศ

ท่ามกลางสายตาคาดหวังสุดๆจากเพื่อนสุดซื่อของเธอ

ในขณะที่คุซากะตีหน้าเซ็ง ส่วนทาคุมิก็ง่วนกับการคลี่เสื้อที่สาวน้อย โซโนดะ มาริ

เพิ่งจะเขวี้ยงมาใส่หัวเขา นี่เขาต้องรีดใหม่สินะ

แต่เอ....เสื้อตัวนี้ เสื้อเชิ้ตสีกรมท่า เขาจำได้ล่ะ

เสื้อของนายคนนั้น นายคิบะ ยูจิ คนที่มาริแอบปลื้มนั่นเอง

ยัยนั่นจะสังเกตบ้างมั้ยนะดันเอามาเขวี้ยงเล่นแบบนี้

 

อพาร์ทเม็นท์ ของคิบะ ยูจิ ( คืนก่อนเช่นกัน )

“ คราวนี้จริงจ้า ไม่ได้หลอกแน่นอน” ไคโดพนมมือท่วมหัว กำลังขอร้องให้ยูกะไปเดทกับเขาอีกรอบ แน่ล่ะนั่นคือข้อแลกเปลี่ยนที่แอบทำไว้กับเคทาโร่นั่นเอง คราวที่แล้วยูกะยอมไปง่ายๆแต่คราวนี้ดูเหมือนจะละล้าละลังเล็กน้อย

“ เอ่อ...ไปค่ะ” ทันทีที่พูดจบไคโดก็กระโดดตัวโยน พร้อมกับส่งเสียงร้องโวยวานทันที สำหรับยูกะ

ต่อให้ไคโดจะหลอกเธอซักกี่รอบ ถ้าทำให้ได้มีโอกาสเดินข้างๆเขาล่ะก็

เธอก็ยินดีทั้งนั้นล่ะ

“ งั้นพรุ่งนี้8 โมง เช้าออกไปด้วยกันเลยนะ” 

“ จะไปที่ไหนเหรอคะ คุณไคโด” ยูกะจังถามอย่างมีความหวัง

“ สวนสัตว์” ไคโดทำตาโต แล้วเต้นไปเต้นมารอบห้อง “ สวนสัตว์เซ่

ไปเดทน่ะมันต้องที่นี่เลย! ” 

“ ค่ะ สวนสัตว์ ชั้นจะทำข้าวกล่องไปให้นะคะ ” 

ท่ามกลางบทสนทนาแปลกๆของเพื่อนทั้งสอง คนหนึ่งโวยวาย

อีกคนก็ตอบรับอย่างไร้ปากเสียง คิบะ ยูจิ กับกำลังนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ

ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวหรือคิดว่าตัวเองมีส่วนได้ส่วนเสียแต่อย่างใด

ก็ดี ถ้าไคโดจะทำให้คุณโอซาดะมีความสุขซะบ้าง

ได้ข่าวว่าคราวที่แล้วหลอกเธอไปพบกับเพื่อนที่ร้านซักรีดคิคุจิ

ก็หวังว่าคราวนี้จะราบรื่น แต่ถ้าจะให้ดี......อย่าหางานมาให้ทำอีกจะดีมากๆ

“ งั้นพรุ่งนี้ชั้นเฝ้าบ้านให้นะ” คิบะส่งยิ้มหวานพร้อมกับวางถ้วยชาลงอย่างบรรจง

“ เออ ดี งั้นแกเฝ้าบ้าน อย่าให้บ้านหายนะโว๊ย แล้วจะซื้อของมาฝาก” ไคโด

ชี้นิ้วไปที่หน้าเพื่อนร่วมห้อง แล้วส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จนอีกฝ่ายเสียวสันหลังวาบ

นี่มันจะเกิดอะไรขึ้นอีกไหมเนี่ย เอาเถอะ อย่างน้อยครานี้พวกนี้ก็ไม่ได้เป็นหวัดล่ะนะ

..............................

และแล้ว เมื่อยามเช้ามาถึง แน่นอน เคทาโร่ออกจากบ้านไปพร้อมมาริ

ทิ้งคุซากะกับทาคุมิให้นั่งทานข้าวเช้ากันสองคน และแน่นอน

บรรยากาศมันก็ตึงเครียดสุดๆเช่นเคย

“ กินเร็วๆเซ่ แล้วก็ออกไปรับลูกค้าซะ!” คุซากะ บ่น พลางลุกขึ้นเก็บจาน

“ แกก็ไปก่อนสิ ใครใช้ให้ยัยมาริทำซุปเต้าเจี้ยว เป็นอาหารเช้าล่ะฟะ” 

“ มาริทำให้กินนี่แกยังบ่นอีกเรอะ กินแล้วก็ไปทำงานซะไป!” 

“ แล้วนี่แกมีสิทธิอะไร มาเที่ยวสั่งคนอื่นเค้าวะ”

ทาคุมิยืนขึ้นพร้อมกับหันมาจ้องคุซากะเขม็ง

“ ไอ้คนรีดผ้าไม่เรียบ” 

“ แล้วจะทำไมวะ” ทันใดนั้นก่อนที่จะมีการวางมวยกัน

สายตาของทั้งคู่กลับไปสะดุดเข้ากับ....กล่องข้าว หรือว่า

“ งั้นไอ้คนรีดผ้าเรียบ ก็รีดต่อไปนะเฟ้ย ไปล่ะ” ไม่ทันขาดคำ อินุอิ ทาคุมิ

คว้าหมับกล่องข้าว แล้วก็ทะยานไปที่ประตูบ้านทันที แน่ล่ะ ถ้าต้องอยู่กับไอ้คุซากะทั้งวัน

ขอเอาข้าวกล่องไปส่งให้พวกนั้นสวนสัตว์ยังดีซะกว่า

....................................
 

แน่นอนว่าสวนสัตว์ในวันอาทิตย์ ย่อมเต็มไปด้วยผู้คน ลูกเด็กเล็กแดงเต็มไปหมด

แถมเสียงยังจ็อกแจ็กจอแจ แบบนี้สิท่าเลยทำให้พวกมาริไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

แบบนี้เห็นทีคงต้องลองเดินหาดูแล้วล่ะ ขณะที่

กำลังเดินโต๋เต๋อยู่หน้าสวนสัตว์ นั่นเอง.....

“ ดูเหมือนชะตาเราจะต้องกันจริงๆนะครับนี่ อินุอิคุง” เสียงนี้ คุ้นชะมัด

ทาคุมิรีบหันขวับไปเบื้องหลัง และแน่นอนชายหนุ่มในชุดลำลองแบบสุภาพ

วันนี้ ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าแฮะ ทาคุมิคิด ก็นั่นสินะ ก็ ตัวสีกรมท่ายังไม่

ได้มารับกลับไปนี่นา

“ ก็ว่างั้นล่ะคิบะ ” ทาคุมิทักตอบ พลางก้มมองของในมือชายหนุ่ม

.....กล่องข้าว

“ อินุอิคุงมาเที่ยวหรือครับ” อีกฝ่ายชิงทักขึ้นก่อน

“ เปล่า เอาของมาส่งน่ะ” ว่าพลางก็ยกกล่องข้าวโชว์

คิบะคุงส่งยิ้มให้ก่อนจะยกกล่องข้าวที่มือขึ้นเช่นกัน

“ บังเอิญจังนะครับ”

“ หรือว่า.....นายก็ด้วยสินะ” อะไรจะบังเอิญขนาดนี้เนี่ย ทาคุมิได้แต่คิด

“ ผมโทรหาคุณโอซาดะกับไคโด แล้ว แต่ไม่ยักมีใครรับ

สงสัยเสียงคงจะดัง ไม่ก็เที่ยวจนเพลิน” คิบะ ก้มลงมองโทรศัพท์มือถือของตน แต่ตอนนี้มันช่างไร้ประโยชน์

“ เหมือนกันเลย เอ๋ คุณโอซาดะ ! หมายถึง โอซาดะ ยูกะ งั้นเรอะ”

“ ครับ วันนี้เธอมีนัดเดทกับเพื่อนผมอีกคน ไคโดครับ” คิบะ พาซื่อตอบไปเรื่อย

โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าแสดงความระอาของทาคุมิเลย

 “ เอาอีกแล้ว เจ้าเคทาโร่!” ว่าแล้ว ทาคุมิก็วิ่งไปที่ปรู๊ดทางเข้าสวนสัตว์ทันที

และด้วยสัญชาตญาณคิบะคุงก็วิ่งตามไปด้วย จะเรื่องอะไรก็ไม่รู้ล่ะ

แต่ดูเหมือนจะมีเรื่องยุ่งๆเกิดขึ้นอีกแล้วสิ คิบะ ยูจิ ได้แต่ทอดถอนใจกับตัวเองแน่นอน

..........................

ทางด้านเคทาโร่กับมาริ ก็มาถึงจุดดัดพบบริเวณสวนนกได้สบายๆ

และเพียงครู่เดียว ไคโดกับ ยูกะก็ตามมาสมทบ ทันทีที่พบกัน

มาริและยูกะก็ถึงบางอ้อทันที “ ถูกหลอกอีกแล้ว!” 

“ นายเคทาโร่!” มาริแผดเสียง

“ ขอโทษนะมาริจัง แต่...” เคทาโร่อ้อนเสียงอ่อย

“ มาต่งมาแต่อะไรเล่า นี่นายหลอกฉันอีกแล้ว

แล้วนี่….มาริมองไปทางไคโดที่ยังคงมีสีหน้าเปื้อนยิ้มต่างจากยู

กะจังที่ตอนนี้ใบหน้าบอกบุญไม่รับ “ พวกนายสุมหัวกัน!” 

“ สุมหงสุมหัวอะไรเล่า” ไคโดเพ้อขึ้น “นี่น่ะเป็นการเดทนะ!”

เจ้าตัวว่าแล้วก็หมุนตัวเต้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนสักกะนิด

“ เดทบ้าอะไรของนาย! พอแล้วชั้นกลับล่ะ” มาริยื่นคำขาด

แต่แน่นอนว่าเคทาโร่คว้าข้อมือเธอทันทีพร้อมกับ

คุกเข่าลงอ้อนวอน “ มาริจัง ขอร้องล่ะ มาริน่ะอุตส่าห์ทำกล่องข้าวมาเพื่อเวลานี้เลยนะ

แล้วชั้นเอง ก็รอมาตลอดด้วย ได้โปรดเถอะนะมาริจัง”
^{พอเห็นท่าทีแบบนั้นแล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้ ไม่ใช่แค่นั้นหรอก}

^{ทางด้านโอซาดะ ยูกะ ก็เงียบขรึมอย่างผิดปกติ เธอก้มหน้านิ่ง}

^{แต่จู่ๆ หล่อนก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆ.......}

“ เอ่อ...คุณโอซาดะ” มาริค่อยๆเอ่ย กลัวว่าจะทำอะไรผิด และแน่นอนสายตาที่เงยหน้าขึ้นมาประสานเวลานั้นมันช่างถมึงทึง

เคียดแค้นระคนหึงหวง สรุปได้คำเดียว....น่ากลัวชิบ!

“ เอาแบบนี้ไหมคะ” เสียงของยูกะจัง

“ เอ่อ ค่ะ” มาริขานรับ ราวกับตอนนี้เธอกำลังถูกจับผิดอยู่ยังไงชอบกล

“ เราเดินเล่นในสวนสัตว์ด้วยกันทั้งสี่คนเลยไหมคะ

แบบนี้ก็ไม่เหมือนมาเดทแล้วใช่มั้ยคะ” ข้อเสนอของโอซาดะ ยูกะ

ทำให้ชายหนุ่มสองคนข้างๆถึงกับทรุดฮวบ แต่ก็ดึงเอาความหวังกลับมาในเวลาเดียวกัน

ในเมื่อมาริ พยักหน้ารับ อย่างน้อยก็ยังได้อยู่ด้วยกันล่ะนะ

“ งั้นเราไปดูนกกันก่อนละกัน” มาริพูดพร้อมกับเดินนำหน้าไปก่อน

ทิ้งให้ไคโดวิ่งไล่ตาม ส่วนเคทาโร่กับยูกะถูกทิ้งรั้งท้ายเช่นเคย

“ เอ่อ ไปกันไหมครับ” เคทาโร่ชวน

“ ค่ะ” ว่าแล้วทั้งคู่ก็ค่อยๆเดินหน้าไป

พลางคิดว่า....ส่งเมลไปเล่าให้คุณเคทาโร่/คุณยูกะ ฟังดีกว่า

 

 

กลับมาทางด้านทาคุมิที่กำลังนั่งเซ็งอยู่หน้าคอกม้า ร้อน เหนื่อย หนวกหู
ู และแน่นอน ไม่ได้คิดเลยว่าจะต้องมาวนเวียนอยู่ในสวนสัตว์แบบนี้เป็นชั่วโมง

“ เหนื่อยแล้วรึครับ” คิบะคุงถามขึ้น พร้อมกับเอื้อมมือไปสัมผัสขนหลังสีขาวของเจ้าม้าตัวสวย

“ เออ” ทาคุมิตอบอย่างเซ็งๆ แล้วยิ่งเซ็งมาขึ้น

เมื่อเห็นคิบะกำลังลูบขนม้าอย่างสนุกสนาน

ทำไมมันถึงดูจะชื่นชอบเจ้าม้าหน้าโง่นั่นขนาดนี้

“ ไหนๆก็มาแล้ว ระหว่างเดินหาพวกเค้า

ก็น่าจะถือว่ามาเที่ยวไปด้วยนะครับ” คิบะเสนอ ก็นั่นน่ะสิ ไหนๆก็

มาแล้ว จะมาทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ทำไม

“ นี่นายชอบม้างั้นเรอะ” ทาคุมิตั้งคำถาม ยิ่งเห็นยิ่งหมั่นไส้เจ้าม้านี่จริงๆ

“ ครับ ชอบมาก” ตอบไปแบบนั้น

แต่จริงๆการที่เขาจะชอบม้ามันก็ไม่แปลกสักหน่อย “ ขนเจ้านี่เป็นสีขาวด้วยนะครับ สวยออก” 

“ อ้อ แล้วก็ชอบสีขาว แต่ชั้นน่ะ....เกลียดว่ะ” 

“ เอ๋” อีกฝ่ายทำหน้างง อะไรกันล่ะ จู่ๆก็บอกเกลียด

“ ชั้นเกลียดเจ้าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าม้านี่สุดๆเลยว่ะ” แน่นอน

มันทำให้เขานึกถึงเจ้าอัลเฟน็อกซ์ร่างม้านั่น โผล่มาทีไรเก่งขึ้นทุกท

ี แถมดันชอบมาเวลากำลังย่ำแย่ อย่างกับรู้แน่ะว่าควรจะมาซ้ำเติมเขาเวลาไหน

เจ้าคิบะดันมาชอบม้า ต่างกันจริงๆเลยพับผ่าสิ ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นยืน

คิดได้แล้วว่าควรจะไปหาอะไรเจริญหูเจริญตากว่านี้ดู

“ จะไปไหนล่ะครับ” คิบะเดินตามมา ไม่ได้นึกอยากขัดใจคนตรงหน้านี่เท่าไหร

่ ซึ่งก็เอาเถอะยังไงเขาก็ว่างอยู่แล้ว

แถมนี่ก็ยังไม่เที่ยงพวกไคโดคงไม่นึกอยากทานข้าวตอนนี้หรอกน่า

“ แล้วนี่นายจะเดินตามชั้นมาทำไมเล่า” ทาคุมิถาม

“ ก็เห็นนายพูดถึงคุณโอซาดะ แล้วก็ชื่อเพื่อนนาย

แสดงว่าคงมีอะไรเกี่ยวข้องกันใช่มั้ยล่ะ ชั้นเดาว่าไคโด คงไป

ก่อเรื่องอะไรแน่” พูดราวกับตาเห็นและก็แทงใจดำ

“ เออ ดูเหมือนเจ้าเคทาโร่จะหลอกทั้งมาริ แล้วก็โอซาดะ ยูกะออกมาอีกแล้ว”

“ อีกแล้ว.....หรือว่า เหมือนคราวร้านพิซซ่า” 

“ เออ ใช่” 

“ แบบนี้ชั้นก็ต้องยิ่งไปด้วยน่ะสิ” คิบะย้ำ รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ

ยังไงเขาก็ไม่ได้ห้ามไคโดไว้ รู้สึกสงสารคุณโอซาดะที่ต้องผิดหวังอีกแล้วสิเนี่ย

พวกคนมีความรักนี่รู้สึกว่าช่างน่าสงสารซะจริง แต่อย่างเขาจะว่าใครได้ล่ะ

ใบหน้าของจิเอะ กับวันวานที่แสนสุขยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัว

กับความจริงที่ว่าเขาลงมือสังหารเธอด้วยตนเอง ทั้งที่......ในฐานะมนุษย์



ต่อให้เคียดแค้นเพียงใดก็ไม่ควรทำเช่นนั้นแท้ๆ

“ เฮ้ย คิบะ!” ทาคุมิส่งเสียงเรียกเมื่อรู้สึกว่าคิบะชักจะทอดฝีเท้าลง

ไอ้หมอนี่อยู่ๆก็เข้าภวังค์ไปซะอย่างนั้น ดูเหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว

หมอนั่น...ก็ได้แต่ยิ้มเหมือนเคย

ท่าทางคงจะเป็นเรื่องกลุ้มใจที่เล่าไปก็ไม่มีประโยชน์

อย่างที่ว่าสินะ ปัญหาของเขาน่ะหมดไปแล้ว แต่ของหมอนี่ดูท่าจะยังคลุมเครือ

“ ไม่มีอะไร แค่รู้สึกร้อนน่ะ ขอนั่งพักหน่อยละกัน นายจะไปหาพวกนั้นต่อเลยรึเปล่าล่ะ

เดี๋ยวชั้นไปรอที่ร้านกาแฟตรงนั้นก็ได้” ชายหนุ่มชี้ไปทางร้านเล็กๆที่ตั้งอยู่ทางเข้าสวนนก

จริงๆก็ไม่ได้ร้อนอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าอาจจะเป็นตัวถ่วงอีกฝ่ายเท่านั้นล่ะ

ดูจะรีบร้อนซะเหลือเกิน อาจจะมีธุระก็ได้

“ เอ้า ....นายว่างั้นชั้นก็ว่าตาม ไปพักก่อนละกัน” 

“ แต่ อินุอิคุงไม่ต้องตามชั้นไปก็ได้นะ” คิบะว่าขณะสาวเท้าเดินไปทางสวนนก

ทาคุมิไม่ตอบแต่เดินไล่หลังตามมาช้าๆ กระทั่งหยุดอยู่หน้าร้านกาแฟ

ทาคุมิกลับชิงเป็นฝ่ายเปิดประตูเดินเข้าไปก่อน

“ เอ๋....” 

“ ช่างเหอะน่า ชั้นก็ร้อนเหมือนกันนี่หว่า” 

“ งั้นเหรอครับ” เมื่อเห็นเป็นแบบนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรต่อไป

ทั้งคู่เลือกนั่งตรงริมสุดติดหน้าต่าง จากตรงนั้นสามารถที่จะชมนกในสวนได้

อาจเพราะยังไม่เที่ยงวันคนที่เข้ามาในร้านจึงยังบางตา มีเพียงบริกรสาวที่กำลัง

เสิร์ฟอาหารอยู่แค่ 2 คนเท่านั้น

“ จากตรงนี้มองเห็นนกด้วยนะครับ” คิบะ ยูจิ

เริ่มบทสนทนาแบบธรรมดาๆเช่นเคยหลังจากดื่มกาแฟเย็นเข้าไป

เล็กน้อย ในขณะที่ทาคุมิพยักหน้ารับ

“ เออ นายนี่ก็ชอบสัตว์ซะจริง นี่คงไม่ได้คิดจะมาเที่ยวจริงๆหรอกนะ” แน่ล่ะ

ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ทุกข์ร้อนกับเรื่องข้าวกล่องสักเท่าไหร่นี่นา

“ อ๋อ เปล่าหรอกครับ ก็อย่างที่บอก ไหนๆมาแล้วก็ไม่อยากมาเสียเที่ยว

อินุอิคุงก็น่าจะคิดแบบนั้นนะครับ ว่า

แต่ชื่ออินุอิ จริงๆก็คงไม่ได้รังเกียจสัตว์ล่ะมั้งครับ” ( อินุ= หมา )

“ นี่นาย!” ทาคุมิขึ้นเสียง รู้สึกวันนี้หมอนี่จะพูดมากจริง แถมไร้สาระอีกด้วย

“ ชื่อฉันจะเป็นยังไงมันเกี่ยวอะไร

ด้วยเล่า แล้วก็นะ ชั้นก็แค่เกลียดขี้หน้าม้า อย่าเหมารวมสิวะ” 

“ งั้นเหรอครับ” คิบะคุงพยักหน้ารับ

“ แล้วเรื่องปัญหาของนายน่ะ แก้ได้รึยัง” ทาคุมิเปิดบทสนทนาใหม่

“ ปัญหา.....อ๋อ ถ้าหมายถึงเรื่องนั้น มันก็คงแก้ไม่ได้หรอกครับ ชั้นว่าจะค่อยๆเป็นค่อยๆไปน่ะ แล้วอินุอิคุงล่ะ

ดูจะสบายใจแล้วนี่ ตอนนั้นยังซึมอยู่เลย หรือว่า

จะดีขึ้นตั้งแต่ตอนที่ไปส่งพิซซ่าครั้งนั้นแล้วล่ะครับ” คิบะตั้ง

คำถามกลับ แน่นอนก็ชายหนุ่มตอนนี้ดูมีสีหน้าดีขึ้นกว่าตอนนั้นมาก

ถ้าเป็นตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องยื่นผ้าเช็ดหน้าให้หรอก

“ เออ ก็งั้นล่ะ ว่าแต่นายเถอะ มัวแต่ยุ่งเรื่องของคนอื่น

กลับมาดูแลตัวเองหน่อยไม่ดีกว่าเรอะ” ทาคุมิถามพลาง

จ้องหน้าอีกฝ่าย ดูเหมือนเขาจะมีสีหน้าดีขึ้น แต่ก็ไม่ใช่คนที่โล่งใจซะทีเดียว

แต่ถ้าเอาแค่ตอนนี้ก็นับว่าดีขึ้นล่ะนะ

“ อินุอิคุงแผลหายรึยังครับ” คิบะว่าพลางมองไปที่มือฝ่ายตรงข้าม

คราวที่แล้วเขาถูกอัลเฟน็อกซ์ทำร้ายจนเลือดออก เมื่อได้ฟังดังนั้น

ทาคุมิก็ยกมือขึ้นสะบัด ก่อนจะยิ้มให้

“ ก็อย่างที่เห็น สบายดีแล้ว นายล่ะ ยังช้ำในอยู่รึเปล่า” ทาคุมิ

จ้องหน้าของคิบะอีกครั้ง และก็เช่นเคยคิบะยิ้มรับ

ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

“ ชั้นน่ะแข็งแรง นายไม่ต้องห่วงหรอก” คิบะคุงตอบ

“ ไม่ได้ห่วงเฟ้ย ! แค่ถามถึง ก็นายน่ะชอบไปอยู่ในที่ๆอันตรายอยู่เรื่อยนี่หว่า

คราวหน้าเจอกันจะโดนอะไรไล่ตามอีกล่ะ” 

“ นายว่าแต่ชั้น นายเองก็เหมือนกันนั่นล่ะ เจอนายทีไรมีเรื่องทุกที

ครั้งแรกน่ะรถเกือบถูกนายงัดด้วยซ้ำ ”

ใช่ เขายังไม่ลืมหรอก ก็ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะ

อินุอิคุงจะงัดรถเขา คงไม่ได้เจอกันแน่

“ พอๆๆ ว่าแต่กี่โมงแล้ว” ทาคุมิตัดบท

เขาไม่อยากฟังเรื่องน่าอายพวกนั้นหรอกนะ จะให้บอกรึยังไงว่าไม่ได้

คิดงัดรถ แต่อยากได้บัตรประจำตัวเข้าไปใน

SMART BRAIN ขืนแก้ตัวไปแบบนั้น

คงได้ถูกซักใหญ่แน่

“ 11 โมง ครับ ใกล้เที่ยงแล้วล่ะ ชั้นว่าเราไปเดินหาในสวนนกดีกว่า

ยังไงก็คงร่มกว่าไปเดินกลางแจ้ง พวกนั้นก็อาจจะคิดแบบนี้ก็ได้

อินุอิคุงก็คงไม่อยากไปทางโน้นสินะครับ” คิบะชี้ไปทางป้ายสัตว์ป่า

ขืนไปทางนั้นก็ต้องเดินตากแดดแหงแซะ

และแน่นอนคนอย่างอินุอิ ทาคุมิ

ถ้าเลี่ยงได้ก็ไม่ชอบทำอะไรยุ่งยากลำบากกายนักหรอก

“ โอเค งั้นเก็บเงินกันเถอะ เฮ้” ทาคุมิโบกมือเรียกบริกรสาว

“ ทั้งหมด 1,000 เยนค่ะ” บริกรสาวคิดเงิน

“ งั้น เดี๋ยวชั้นออกเอง” คิบะพูดแล้วก็รีบวางแบงก์พันเยนลงในถาด

แต่แทนที่จะดีใจ ทาคุมิกลับชักสีหน้า

“ เฮ้ย จะมาออกให้ชั้นทำไมเล่า!” 

“ ก็ชั้นเป็นชวนอินุอิคุงเข้ามานี่นา” คิบะบอก แล้วก็หันมาส่งยิ้มหวานให้อย่างเคย

“ ไม่เกี่ยวเฟ้ย! จะว่าไปเจ้าเคทาโร่ ก็เป็นคนก่อเรื่อง ชั้นควรจะออกให้นายมากกว่า”

ว่าแล้วก็หยิบแบงก์พันเยนอีกใบวางลงในถาด

“ ไม่ได้ แบบนี้ก็กลายเป็นชั้นหาเรื่องให้นายเลี้ยงน่ะสิ”

คิบะหยิบแบงก์พันเยนส่งให้ทาคุมิ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับ

“ ไม่เกี่ยวซักหน่อย อย่าคิดเล็กคิดน้อยเซ่ ! ฟังนะ ก็แค่ชั้นมีแบงก์พันเยน

ไม่มี 500 เยน เท่านั้นล่ะ” 

“ ถ้างั้นอินุอิคุงก็ควรให้ชั้นจ่ายสิ คนที่คิดเล็กคิดน้อยมันอินุอิคุงต่างหากเล่า !”

“ คิบะ นายนี่มัน” ทาคุมิชักเริ่มเซ็ง

เขาเห็นสายตาของบริกรสาวที่มองมาอย่างมีเลศนัย นี่เจ้าหล่อนสนุกกับการ

มองคนตีกันรึไงนะ

“ อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ วันนี้อุตส่าห์มาเที่ยวกันทั้งที”

บริกรสาวที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่พูดขึ้น

“ แล้วมันเรื่องอะไรของหล่อนกันเล่า ชั้นไม่ได้ขอความเห็นซักหน่อย” ทาคุมิพูด ท่าทางเอือมระอา

“ ถ้าอินุอิคุงให้ชั้นออกให้เรื่องก็จบล่ะน่า” ว่าแล้ว คิบะก็ยัดเงินใส่มือทาคุมิ

ก่อนที่จะ รีบวิ่งออกไปหน้าร้าน ทิ้งให้ทาคุมิที่กำลังละล้าละลังวิ่งตามไป

แต่เสียงของสาวน้อยที่ตะโกนไล่หลังมานั้น กลับดังเข้าหูอย่างประหลับ

ประเหลือก “ เดทให้สนุกนะคะ !” 

 

 

จะเพราะอะไรก็ไม่รู้ล่ะ คิบะ ยูจิ มีความรู้สึกว่าเขาจะต้องวิ่งล่ะ

อินุอิคุงคงไม่พอใจแน่ๆ ไว้เจอกัน

คราวหน้าดีกว่า ยังไงปกติก็เจอกันแบบไม่ปกติอยู่แล้วนี่นา

เขาวิ่งฝ่าฝูงชนที่กำลังสนุกสนานกับการดูนกเข้าไป

ส่วนที่ลึกที่สุดของสวน และแน่นอนว่าไม่ได้แม้แต่ชำเลืองตามองดูผู้คน ไม่งั้นเขาคงได้เห็นยูกะกับพวกที่กำลัง

สนุกสนานกับการหยอดเหรียญใส่กล้องส่องทางไกลชมนกแน่

ทางด้านทาคุมิ เมื่อเห็นอีกฝ่ายวิ่งเข้าสวนนกไปดื้อๆโดยไม่มีการผ่อนฝีเท้ารอ ก็ตัดสินใจวิ่งตามไปทันที

ท่าทางจะอยากหลบหน้าแน่ๆ ปัทโธ่เว๊ย! กะอีแค่เงิน 1,000 เยน ไหงกลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้ นี่จะพบกันแล้ว

พูดจากันสบายๆมั่งไม่ได้รึไงนะ และก็เช่นกันเขาวิ่งตัดกลุ่มฝูงชนเข้าไปด้านใน แต่กลับหลบไม่พ้นชนเข้ากับ

คนเข้าอย่างจัง

“ ขอโทษครับ” ทาคุมิโค้งให้ แต่ไม่ทันดูหน้าเจ้าทุกข์ก็รีบวิ่งต่อ และไม่ได้ฟังแม้แต่เสียงตะโกนไล่หลังมา

“ เฮ้ ทัคคุง จะไปไหนน่ะ!” เคทาโร่ตะโกนเรียก

“ อะไรเหรอ” มาริ สะกิดถาม

“ ชั้นว่าชั้นเห็นทัคคุงน่ะ วิ่งเข้าไปโน่นแล้ว” 

“ ทาคุมิน่ะเหรอ หมอนั่นมาทำไมน่ะ แล้วมาคนเดียวอ่ะนะ นี่ๆ งั้นพวกเราตามเค้าไปเถอะ” มาริตะโกนบอก

คนอื่นๆ

“ จะตามไปทำไมเล่า กำลังสนุกเลยอ่ะ” ไคโด ครวญ

“ ถ้าไม่ไปงั้นก็อยู่นี่เถอะ” ว่าแล้วมาริก็วิ่งนำหน้าเช่นเคย

ไคโดเห็นสาวเจ้าวิ่งไปแล้วก็เร่งฝีเท้าตามอย่างไม่รีรอ

มีแต่เคทาโร่กับยูกะที่สุดท้ายก็ต้องตามไปอย่างเสียไม่ได้

“ คิบะ หยุดนะ! นี่นายจะวิ่งทำไมเนี่ย!” ทาคุมิวิ่งตามไล่หลังเข้าไปในสวน

กระชากเอาคอเสื้อคิบะ ทั้งคู่เสียหลักล้มกลิ้งลงคลุกดินด้วยกันทั้งคู่

“ เจ็บนะ ! แล้วนี่นายจะวิ่งตามชั้นมาทำไมเล่า” คิบะหันไปถามอย่างขัดใจ

“ ก็แล้วนายวิ่งหนีทำไมเล่า!” ทาคุมิบ่น

ขณะยังคงนอนแอ้งแม้งคู่กันอยู่กลางลานดิน

“ ก็นึกว่านายโกรธนี่นา ชั้นไม่ได้อยากทะเลาะกับนายเพราะเรื่องไร้สาระหรอกนะ” 

“ ก็เลยหนีปัญหารึไง” 

“ ก็คิดว่าเดี๋ยวก็เจอกันใหม่ได้” คิบะ ยูจิ ยังคงบ่นแก้ตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกว่าแบบนี้นะเนี่ย

“ นายนี่มัน บ้าชะมัด” ทาคุมิ พยายามลุกขึ้นนั่ง

ก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้อีกฝ่าย

“ เอ๋!” 

“ รู้หรอกว่าไม่ได้ร้องไห้ แต่ใช้เช็ดหน้าได้ ขี้ดินเต็มหน้าแล้ว” 

“ นี่เป็นการใช้หนี้เหรอ” คิบะว่าพลางก็ลุกขึ้นนั่ง เขาจ้องผ้าเช็ดหน้าในมืออินุอิคุง

แต่ยังไม่รับมา ทีตอนเขายื่น

ผ้าเช็ดหน้าให้ที่พัทติ้งเซนเตอร์ อินุอิคุงยังไม่ยอมรับเลยนี่นา

“ไม่เกี่ยวเว้ย ถือว่าหนี้นั่นหักกับค่ากาแฟละกัน” ทาคุมิว่า

“ งั้นถ้าชั้นรับเจ้านั่นมา ก็ติดหนี้นายน่ะสิ” คิบะคุงโต้

แล้วก็ลุกขึ้นปัดเศษดินจากเสื้อผ้า เห็นแบบนั้นแล้ว

ทาคุมิก็จ้องไปที่คิบะเขม็ง

“ ระวังหน่อยเซ่ ! นี่นายคิดจะหางานหนักให้ชั้นทำรึไงกัน”

ไอ้เสื้อเยินๆนั่นท่าจะซักยากแน่

“ อ้าว ก็เขาว่าร้านซักรีดคิคุจิ ทำได้ทุกอย่างไงล่ะ” คิบะสำทับ พลางส่งยิ้มให้

“ นายนี่มัน!” ทาคุมิรู้สึกหมั่นไส้คนตรงหน้าขึ้นมาตะหงิดๆ

นี่หมอนี่กวนขนาดนี้เชียวเรอะ ดีล่ะ ไหนๆก็ต้อง

ทำงานหนักแล้วนี่ ว่าแล้ว ทาคุมิก็กระโจนเข้าหาคิบะ ที่กำลังยิ้มอย่างได้ใจอย

ู่ และเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว คิบะก็

ล้มลงคลุกดินอีกรอบ คราวนี้ทาคุมิดูเหมือนจะจงใจแกล้งซะด้วย

“ นายแกล้งชั้นเรอะ!” คิบะบ่นขึ้น ขณะที่ถูกกดลงนอนกับดิน

ดูท่าเสื้อตัวนี้คงเสียเงินค่าซักหลายแน่

“ ก็บอกเองนี่ว่าจะมาใช้บริการคิคุจิ คลีนนิ่ง ก็ต้องขอคิดค่าบริการแบบเอากำไรหน่อยสิ”

ทาคุมิหัวเราะ

“ เจ้าบ้าเอ๊ย!” ถึงจะว่าไปแบบนั้น แต่สุดท้ายคิบะ ยูจิก็หัวเราะออกมาจนได้

อย่างที่เขาคิดไว้ อินุอิ ทาคุมิ เป็นคน

ดีจริงๆ แม้จะรุนแรงไปหน่อยก็เถอะ

“ นายนี่น๊า เอ้า ไปหาพวกนั้นกันเถอะ! ยืนไหวสินะ” ทาคุมิลุกขึ้นยืนก่อน

คราวนี้เขายื่นมือให้คิบะ และคิบะก็จับมือนั้นแต่โดยดี ทั้งคู่ได้แต่มองหน้ากัน

คิบะรู้สึกว่าเขามองเห็นบางอย่างในตัวอีกฝ่าย คนๆนี้เป็นมนุษย์ที่

อบอุ่นจริงๆ แม้แต่ตัวเขาแม้จะไม่ใช่อัลเฟน็อกซ์

ก็ไม่กล้าบอกเลยว่าจะดีไปกว่าคนๆนี้ได้ เอาเถอะก็นับเป็น

ครั้งแรกที่ได้เจอกันแบบนี้ และก็นับว่าสุขสงบมากที่เดียว ได้เพื่อนใหม่

แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ต่างกับ

คุณโอซาดะกับไคโดนะ

“ มองอะไร” ทาคุมิทัก

“ นายนั่นล่ะ มองอะไรน่ะ” คิบะตอบแบบนั้น

เพราะรู้สึกเหมือนกันว่าอีกฝ่ายก็จ้องหน้าตนเขม็ง

“ เปล่า” 

“ ชั้นก็เหมือนกัน” คิบะคุงตอบพร้อมกับส่งยิ้ม และครั้งนี้ทาคุมิก็ยิ้มตอบ

แม้จะดูแข็งๆไปบ้าง แต่ก็แสดงให้เห็น

ถึงความอ่อนโยนของเขา ผู้ชายคนนี้เป็นคนดีจริงๆนะ คิบะคิดเช่นนั้น

“ นั่นพวกมาริ!” ทาคุมิแลไปเห็นมาริที่กำลังวิ่งมาอย่างรีบร้อน

“ จริงด้วย นั่นคุณโซโนดะ แล้วนั่นไคโด นี่นา ไปหากันเถอะ” พูดแล้วคิบะก็วิ่งกลับไปทางเดิมทันที ทาคุมิที่

ไล่หลังมาเห็นแบบนั้นแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง ดีจริงๆแฮะที่ออกมาจากบ้าน

อย่างน้อยช่วงเช้านี้ก็ได้เจอหมอนี่ล่ะ เป็นคนที่น่าสนใจจริงๆนะ

แม้จะรู้สึกว่าต่างกับมาริและเคทาโร่นิดหน่อย แต่ ว่าไงดีล่ะ รู้สึกอยากเจอมาริช้า

กว่านี้สัก 5 นาทีแฮะ แต่ไม่เป็นไร รู้สึกว่าจะได้พบกันอีกหลายครั้ง

คราวหน้าลองเป็นฝ่ายชวนหมอนี่ออกมามั่งดีมั้ยนะ

 

 

จบแล้วค่ะ fic แบบอบอุ่น ไม่มีอะไรในกอไผ่ ( จริงรึเปล่าฟะ ) ก็ไม่อยากเขียนให้ล่อแหลมนักหรอก ก็สำหรับ

เราคู่นี้มันต้องค่อยๆคบกันไป ดูใจกันไปนี่นา ดังนั้นมันก็เลยออกใสๆ แต่นี่ถ้าลองเขียนช่วงหลังที่ถูกคุซากะยุ

แยงตะแคงรั่ว ( แต่ก่อนมาริถูกน็อกซ์) กับตอนทาคุมิเข้าสู่โลกมืด ( แล้วขอให้คิบะฆ่า ) หรือตอนที่คิบะกลาย

เป็นโหมดดาร์คไซด์ คงมันส์พิลึก ไม่ออกมาอารมณ์นี้แน่

edit @ 2007/05/15 15:34:52

...................................................................................................................................

edit @ 2007/05/15 16:37:12
edit @ 2007/05/15 16:43:42

edit @ 2007/05/15 19:11:18
edit @ 2007/05/15 19:28:02
edit @ 2007/05/15 19:31:09